دلنوشت

نمیدانم چرا دقیقاً همان لحظهای که گمان میبرم فراموشت کردهامناگاه ظاهر میشویچنگی بر خاطرات رفتهمیافکنی و جای آن برصورت من نقش میبنددنمیدانم چه میخواهیتنها میدانم که هنوز فراموشات نکردهام...

در میزنی که وارد تنهاییم شویاما بعید نیست زمانی که میرویدر از خودش جلای وطن گفته مثل مندر جستجوی در زدنت در به در شود......

هر شب ز چشم تو نظری چشم داشتیمدارد دعای ما اثری پیشِ چشمِ تو؟...

بهاری دیگر آمده استآریاما برای آن زمستانها که گذشتنامی نیستنامی نیست...

u200fتا حالا شده با صدای زمزمهی کسی دم گوشتون از خواب بپرید، بعد ببینید هیچکس تو اتاق نیست؟ به نظرت توجیهی داره توی ابعاد جهان؟ نوشته شده در جمعه پانزدهم دی ۱۳۹۶ساعت 5:1 توسط Wolf| ...

ما راویانِ قصه هایِ رفته از یادیم ......

امروز صبح صدایت کردم اصلا به روی خودم نیاوردم که نیستی ...

میانِ خوابُ بیداری شبی دیدم خیالِ او از آن شب واله و حِیران نه در خوابم نه بیدارم...

سالیان دراز نمی بایست فهمیدن را که هر ویرانه نشانی از غیاب انسانی است که حضور انسان آبادانی است (شاملوی بزرگ)...

و تسکین این بغض با یاد تو شاید کمی ........

تو که رفتی عطرِ باران شب همراهَت رفت.......