دلنوشت

هر شب ز چشم تو نظری چشم داشتیمدارد دعای ما اثری پیشِ چشمِ تو؟...

گاهی، نیستی و فراموشت می کنمو این، آغاز یک فاجعهیجهانی است......

با رفتنِت، کوهِ سیاه خورشیدُ بلعید شب از وفورِ سایهها، بیوقفه لرزید...

سخت شد برام ازوقتی فهمیدم هرجا برمراضیتر از اینم...

ما راویانِ قصه هایِ رفته از یادیم ......

امروز صبح صدایت کردم اصلا به روی خودم نیاوردم که نیستی ...

میانِ خوابُ بیداری شبی دیدم خیالِ او از آن شب واله و حِیران نه در خوابم نه بیدارم...

هیچ توهمی وجود ندارد پشت گیشه می روم دو بلیط می گیرم برای سانس بعد از دور نگاهم میکنی و لبخند میزنی دستانت را میگیرم و به طبقه سوم میرویم در تاریکی سالن فکر چشمان زیبایت فرصت دیدن فیلم را به من نمیدهد در گوشم زمزمه می کنی فیلم تمام می شود چراغ ها روشن می شود به خودم می آیم جایت خالیست وهم حضورت سالهاست همراه من است ...

سالیان دراز نمی بایست فهمیدن را که هر ویرانه نشانی از غیاب انسانی است که حضور انسان آبادانی است (شاملوی بزرگ)...

و تسکین این بغض با یاد تو شاید کمی ........

تو که رفتی عطرِ باران شب همراهَت رفت.......