دلنوشت

هر شب ز چشم تو نظری چشم داشتیمدارد دعای ما اثری پیشِ چشمِ تو؟...

با رفتنِت، کوهِ سیاه خورشیدُ بلعید شب از وفورِ سایهها، بیوقفه لرزید...

سخت شد برام ازوقتی فهمیدم هرجا برمراضیتر از اینم...

ما راویانِ قصه هایِ رفته از یادیم ......

امروز صبح صدایت کردم اصلا به روی خودم نیاوردم که نیستی ...

میانِ خوابُ بیداری شبی دیدم خیالِ او از آن شب واله و حِیران نه در خوابم نه بیدارم...

"شب از هجوم خیالت نمی برد خوابم" به نظرم وقتی "مشیری" داشته این شعر رو می گفته همین ساعتا بوده حدس می زنم توی همین خزون غم انگیز هم اینو گفته باشه تازه اطمینان دارم وقتی رسید به اینجا که "مدام پیش نگاهی ، مدام پیش نگاه !" یه کام سنگین از سیگارش گرفته و وقتی دود غلیظشو داده بیرون لا به لای اون مهِ خاکستری چشمهای لعنتی ِ اونو دیده... پ.ن : پاییز همش شبه دیگه :( ...

سالیان دراز نمی بایست فهمیدن را که هر ویرانه نشانی از غیاب انسانی است که حضور انسان آبادانی است (شاملوی بزرگ)...

و تسکین این بغض با یاد تو شاید کمی ........

تو که رفتی عطرِ باران شب همراهَت رفت.......