یه منظومهی شمسیِ پر از رمزِ برام هر تارِ از موهات دوتا سیّارهی روشنِ انگار همهجا همراهِ ابروهات

یه منظومهی شمسیِ پر از رمزِ برام هر تارِ از موهات دوتا سیّارهی روشنِ انگار همهجا همراهِ ابروهات

یه منظومهی شمسیِ پر از رمزِ برام هر تارِ از موهات دوتا سیّارهی روشنِ انگار همهجا همراهِ ابروهات

یه منظومهی شمسیِ پر از رمزِ برام هر تارِ از موهات دوتا سیّارهی روشنِ انگار همهجا همراهِ ابروهات

یه منظومهی شمسیِ پر از رمزِ برام هر تارِ از موهات دوتا سیّارهی روشنِ انگار همهجا همراهِ ابروهات

یه منظومهی شمسیِ پر از رمزِ برام هر تارِ از موهاتدوتا سیّارهی روشنِ انگار همهجا همراهِ ابروهات

او را خود التفات نبودش به صید منمن خویشتن اسیر کمند نظر شدمپ.ن: ای دیده خون ببار، که این فتنه کار توست

در مقابل عظمت یک لکه ی ِقهوه ایِ کوچک در چشمان زیبای یک گربه ی اغواگر تسلیم میشوی حتی اگر گرگ باشی چشمهااااتیه جوری که آدم میترسه نازن

سوم فروردین بودباران به شدت میباریدو فکرت از ذهن این مرد خارج نمیشودحتی وقتی صدای اون کاسهی تبتی با ریتم خاصش در ذهنم جولان میدهد.

نمیدانم چرا دقیقاً همان لحظهای که گمان میبرم فراموشت کردهامناگاه ظاهر میشویچنگی بر خاطرات رفته میافکنی و جای آن برصورت من نقش میبنددنمیدانم چه میخواهیتنها میدانم که هنوز فراموشات نکردهام

در میزنی که وارد تنهاییم شویاما بعید نیست زمانی که میرویدر از خودش جلای وطن گفته مثل مندر جستجوی در زدنت در به در شود...

یه موقعهایی اینجا زلزلهاساااا !کی دلِ مارو اینطوری بنا کرد؟ منیاتو؟

چنین شد پس که من دیدم به رویاترانهیی راکه نخواهم سرود من هرگز.ترانهیی پُر از لبها و راههای دوردست،ترانهی ساعات گمشده در سایههای تار،ترانهی ستارههای زندهبر روز جاودان.

هر شب ز چشم تو نظری چشم داشتیمدارد دعای ما اثری پیشِ چشمِ تو؟

بهاری دیگر آمده استآریاما برای آن زمستانها که گذشتنامی نیستنامی نیست

جهان را در ذرهی شن دیدنو بهشت را در یک گُلِ خودروبینهایت را در کفِ دست خود نگاهداشتنو ابدیت را در یک ساعت.

در گسترهی بی مرزِ این جهانتو کجایی؟من در دورترین جای جهان ایستادهامکنارِ تو

گاهی، نیستی و فراموشت می کنم و این، آغاز یک فاجعهی جهانی است...

داری از خاطراتم محو میشی، این منم که اینکارو میکنه یا تو؟ کجا میری؟ کجا میرم؟ حالت خوبه؟ تو که انقدر پر رنگ بودی، تو که همون آسمون ابری بودی اولای پاییز؛ همون بیتهای وحشی و سیاه بودی وسط خون شدنِ چشم

با رفتنِت، کوهِ سیاه خورشیدُ بلعید شب از وفورِ سایهها، بیوقفه لرزید